TürkCelil-"Edebiyatça" -ÖZEL-

TürkCelil…

Gözlemlerim!

Bugün hasta olmaktan, hasta insanlarımı görmekten utandım!
Öyle hastalar gördüm ki, onların yanında kendimden utandım!
İnsanımın insanlık dışı çilesini gördüm, gördüklerimden utandım. İnsanımın, benim, İnsan olmadığımızı görünce, insan olduğumuzu sandığımızdan utandım.
*

Tanrı’ın bir sürü insanı, (!) bir sürü yerde, Röntgende, Danışmada, Numara almada, Eczanede vb. birer Padişah olmuşlar, onları görünce, Padişahlardan utandım.

*

Bilmeden bilemeden, kendime torpil yapmıştım, ilk defa torpil sözcüğünden utandım.
Bana yardım etmeye çalışan, dost insanların zamanlarını çalma gafletini gösterdiğim için, utandım.
Bu hareketimle haklarını gasp ettiğim, diğer çaresiz hasta insanlarımdan utandım.
Bir şeyler sormak, sorabilmek için ölümüne korktuğum, tüm görevlilerden utandım.
Terslenmekten korktum, tersleyenden utandım.

*

Terslendiğimde etrafıma baktım, terslenenleri görünce, kendi terslenmemden utandım.
Konuşan hayvanlar sürüsü gördüm, gördüğüm hayvanlardan utandım.
Hayvanların içinde ben de vardım, orada hayvan kadar değeri olmayan varlığımızdan utandım.
Bir başa, bir sona yürüdüm, yürüdükçe utandım.

*

Düşüncelerimde karanlıklar oluştu, oluşan karanlıklardan utandım.
Bunca acıya, bunca terslenmeye, değer mi.
Yine yürüdüm, yine düşündüm, düşüncelerimden utandım.
Dön, dedim kendime!
Uğraşma!
Uğraşmamaktan utandım.
Karar vermekte zorlandım, tekrar bir aşağı, bir de yukarı yürüdüm.
Hem aşağılardan, hem de yukarılardan utandım.
Acıların yüreğimi durmadan sıkmasından, utandım.

*

Ağlayanlar gördüm, yürümekte zorluk çekenler gördüm.
Saatlerdir sıra bekleyen, bekledikçe acısı çoğalanlar gördüm.
Oturacak yeri olmayan koridorlar gördüm.
Acıdan kavga eden insanımı gördüm, gördüğüm her acıda, insanlığımın yok oluşunu gördüm.
İnsanımı gördüm, çaresiz İnsanımı, bir adı bile olmayan insanımı!.

*

İnsanımın bir paçavra olduğunu gördüm, gördüğüm paçavralardan utandım.
O paçavralardan biri de bendim, kendi paçavralığımdan, sonsuza dek utandım.
Karar vermekte zorlandım, zorlandıkça utandım.
Sormak istedim, soramadım, soramadım, yine terslendim.

*

Tanrı’nın o zavallı İnsanları, intikam alırcasına beni, bizi terslerken, onların o ezilmişliklerinin verdiği acıyla bana, bizlere yüklenmesinden utandım. İnsanlığın ne demek ve nasıl olması gerektiğini bilmemiş, görmemiş, yaşamamış olsaydım, (!) utancım böylesine, dağlar gibi olmazdı.

*

İnsanımı dağlar gibi aşağılayan, aşağılanmasına sebep olan, onu hayvanlar sırasına koyan, insan müsveddelerinden utandım.
İnsanlığımdan şüpheye düştüm, şüphelerimden utandım.

*

Karar verdim, acıya dayanamadım, döndüm evime.
Sessiz çığlıklar atarak yüreğimden.
Değmezdi bunca acıya, insanlık dışı davranışlara.
Yazılan İlaçlarımı almadan, alamadan!
Röntgenimi doktor hanıma gösteremeden!
Ve dostlara bir teşekkür bile edemeden. (…)

*

Varsın ağrısındı belim, varsın erisindi kemiklerim yok olana dek. (…)
Eğer buysa yaşamak, varsın olmasındı bedenimde yaşam…
Orada sağlık için vardım, ama, işkenceydi gün boyu yaşadığım.
İşkence ile Sağlık? (!) bağdaştıramadım bir türlü.
Eninde sonunda, ölüm değil miydi yaşama son noktayı koyan?
Ha bugün olmuş, ha yarın.

*

Ben insan olarak doğmuştum.
Yaşamak, İnsan gibi saygın ve kardeşçesine.
Ortada bu olgudan eser yoksa eğer, hayvan olarak yaşamaksa yaşam, hayvan gibi aramaksa sağlık denen olguyu, hayvan gibi itilip kakılmaksa sağlık, varsın uzak olsundu bedenimden.
Ben utandım, utandıklarımdan, insan olduğumu sanmaktan.
Utanmayanlar, utanamayanlar, utanmayı bilmeyenler!!!.

*

Kim bilir belki bir gün, insanıma bu İşkenceyi reva görenler!
Onlar da utanmayı öğrenirler, öğrenmesi gerekenler, öğrenmeyi becerebilenler!
Utanandan, utananlardan, utandırdıklarından!!!
Utanarak…

*

TürkCelil

*

2 Mart 2000

One Response to “UTANDIM! (SSK-Okmeydanı)”