Medya ilginç bir dönem yaşıyor. Üstelik dünyanın hiçbir (eğer bir tek örneği varsa, gösteren olursa çok memnun olurum) demokratik ülkesinde olmayan, olamayacak şekilde gelişmeler yaşanıyor. Örneğin koskoca bir yayın grubu sahibinin elinden alınıp, tek şirketin katıldığı bir ihale ile Başbakan’ın arkadaşına, üstelik damadının da başında bulunduğu bir şirkete satılıyor.

-

Hem de 1.1 milyar dolara. Ve “arkadaşın” parası olmadığı için, 1 milyar dolara yakın para, devlet bankalarınca sağlanıyor. 10, 20 milyon değil, tam 1 milyar dolar. Onun arkasından Türkiye’deki en önemli gruba karşı, iktidar ciddi bir saldırı başlatıyor. Ve sözlü saldırıyı, inanılmaz bir hukuk süreci izliyor. Sonunda koca medya grubunun satılacağı öğreniliyor. Alıcı olarak da iktidara çok yakın kişilerin adı, alenen ortalarda dolaşıyor.

***

Belgeler medyada geziyor, medyadan öğreniliyor, devletin elindeki belgeler bile. Söylendiğine göre bir avukatın ofisinde yapılan aramada, bugün de tartışılan “AKP’yi ve Fethullah Gülen’i bitirme planı” bulunmuştu. Ve belge polisler tarafından savcılığa teslim edilmişti. Ve belge bir anda medyada ortaya çıktı. Ve kim tarafından medyaya servis edildiği öğrenilemedi. Soruşturulmadı bile. Bir sonuç çıkmadı. Sadece belgeler mi? Dinlenen telefonlar, özel yaşamla ilgili konuşmalar, hepsi medyaya servis edildi. Ve bugüne kadar soruşturma yapılmadı ya da sonuçlanmadı.

Evet medyanın son dönemde tüm ilişkileri, gelişmeler ve siyasal sistem içindeki rolü çok ilginç. Bu yeni rolün tesadüfi olmadığı da bir gerçek. Neden mi?

-

Geçen günlerde inanılması güç bir gelişmeyi televizyonda naklen izledim. Taraf Gazetesi’nde, merhum Yazıcıoğlu’nun helikopterinin düşmesinden önce NTV’den tam 139 kez arandığı ile ilgili bir haber çıkmıştı. Televizyonda Mirgün Cabas ile Ruşen Çakır’ın sundukları haber programında, Taraf’ın bu haberi tartışılıyordu. Taraf’tan Yasemin Çongar bağlandı. İki taraf tartışmaya başladı. Buraya kadar bir şey yok. Örneklerini çok gördüğümüz bir medya tartışması diyebilirdik.

-

Ama Ruşen Çakır çok ilginç bir şey söyledi. Yasemin Çongar’ın kendi haberlerini savunması ve televizyonun en üst düzey yetkilisini defalarca aradığını söylemesi üzerine, Ruşen Çakır aynen şöyle sordu; “demek ki soruşturana inanıyorsun, soruşturulana güvenmiyorsun, soruşturana soruyorsun, soruşturulana tam sormuyorsun ve bunu haber yapıyorsun.” Ve ekledi; “Ergenekon soruşturması değil bu, NTV haberi”. Ruşen Çakır önemli bir gazeteci, bu sözü büyük bir ihtimalle iyi niyetle, sadece kendilerine haksızlık yapıldığı düşüncesi ile söyledi. Ama çok önemli bir gerçeği ortaya koydu. Hiç kuşkusuz “medyanın yüzde 80’inin” son dönemdeki rolünü ve yerini anlatan çok önemli bir gerçeğe işaret etmiş oldu. Bizler medyanın tüm haber ve incelemelerde nasıl davranması gerektiğini biliyorduk da, Ergenekon soruşturması söz konusu olduğunda “farklı olmasının” doğal olduğunu ve neden farklı olduğunu bilmiyorduk. Ya da biliyorduk da, kendimize bile bu farkın varlığını itiraf edemiyorduk.

***

Pekiyi neden böyle oldu? Diğer demokrasilerde de böyle midir? Daha baştan söylemek gerekir ki, ne “bu baskılar”, ne “bir medya grubunun 1 milyar doları devlet bankasından vererek, arkadaşa satılması olayı”, diğer demokrasilerde görülmesi mümkün olmayan bir durum. Ayrıca “Ergenekon soruşturmasında olduğu gibi, “özel muameleler, yayınlar ve medya ilişkisi” de, demokrasilerde görülebilecek bir şey değil. İnanmazsanız Fransa’da “Clearstream soruşturmasının” yürütülmesi sürecini bir inceleyin. Ama bunun yanı sıra “yeni dünya düzeni içinde medyanın” yeri ve rolünü ve nedenini öğrenmek isterseniz de “Susan George’un “Başka bir Dünya Mümkün, Eğer” adlı kitabını bir okuyun bakalım.

-

http://haber.gazetevatan.com/haberdetay.asp?tarih=11.11.2007&Newsid=267726&Categoryid=4&wid=45